Górskie szlaki na które nie wrócę za darmo...

Pewnie nie wypada czegoś takiego w ogóle mówić bo niechybnie narażę się na szykany i miano niegodnej spacerowania po górskich szlakach. Jednakowoż są miejsca, których unikam w swojej wędrówce z kilku prostych powodów zupełnie, lub prawie zupełnie nie związanych z górami. Jedyne czemu są one w pewien sposób winne to to, że są za dobre dla egoistycznych ludzi.

Jakoś tak się już dzieje, że często odwołuję się do wyobraźni człowieka i tego co ma pod czaszką bo góry jak stały tak jeszcze postoją niewiele w sobie zmieniają. Zawsze są stałe w swoim podejściu do człowieka, wymagają i nie godzą się na połowiczności. Człowiek jednak wiąż się zmienia i coraz to w inny sposób zaskakuje. 

O śmieciach już pisałam, o nierozwadze i lekkomyślności również. Dziś powieszę się na krosowcach i innych wyjcach leśnych. Co najgorsze nie jest to cichy sport. Nie bez kozery zazwyczaj stadiony do jazdy żużlowej są na uboczu i mają dodatkowe wyciszenia. Nie cierpię na tym tylko ja, ponieważ póki co na szczęście spotykam takich ludzi w kilku stałych miejscach ale najbardziej cierpią na tym zwierzęta, które zdezorientowane uciekają ze swoich kryjówek często pozostawiając swoje młode. To nie wymyślone przeze mnie historyjki tylko relacje wielokrotnie przytaczane mi przez leśników i myśliwych.

To jeden z powodów przez które raczej już nie wrócę np na Błatnią w okolicach Bielska, to jedno z ulubionych wypadów krosowców, których ja najzwyczajniej w świecie mam dość. Może to i egoistyczne myślenie, bo faktycznie mi to przeszkadza ale chyba są dla nich jakieś ograniczenia? Czy są zupełnie poza prawem? I nic nie można zrobić w sprawie ich wszędobylstwa?!

Padać nie przestaje....

Zrozumiałam, że może faktycznie za dużo wymagałam gdy prosiłam o słoneczny weekend majowy by zrobić małe okrążenie po schroniskach górskich w Ustroniu. Nawet udało mi się pogodzić z tym, że słońce przysłoniły chmury i padał ulewny deszcz. Kolejny długi weekend związany z Bożym Ciałem już mnie trochę załamał, bo miałam zaostrzony apetyt na Małą Fatrę na Słowacji. Była już zebrana ekipa, transport, plecak tylko czekał żeby go spakować i ruszyć przed siebie...

Deszcz! Nawet nie deszcz a ogromna ulewa od miesiąca psuje mi notorycznie plany. No na miły Bóg! Nie jestem z cukru i mam niezły sprzęt ale Mała Fatra w deszczu to przeczy zdrowemu podejściu do chodzenia po górach takiego hobbysty jak ja. No właśnie i po raz kolejny odwołuję się do samoświadomości. Na własnym przykładzie, co z tego że mam niezły i wypróbowany w wielu okazjach sprzęt skoro fizycznie mogę w pewnym momencie paść. Bo czym innym jest sytuacja w której burza, ulewa ZASKAKUJE nas na górskim szlaku a czym innym świadoma decyzja, że nie odkładamy ostrego podejścia w trudnych warunkach, które utrzymują się od dłuższego czasu!

Ciekawi mnie co inni traperzy myślą na ten temat. Czy zew przygody jest silniejszy czy może kojące krople deszczu najlepiej sprawdzają się za okienną szybą przy dobrej podróżniczej książce, czy filmie odkładanym już od dłuższego czasu?

 

Czy długi weekend w górach się opłaca?

Górskie szlaki w Polsce należą do jednych z najbardziej przedeptanych w Europie. My po prostu lubimy chodzić po górach i to jest fakt. Tylko pytanie rodzi się czy lubimy to dla samych gór i ich majestatu, tudzież pokonywania siebie, czy też może po to by stanąć sobie pod tabliczką z nazwą i wysokością góry, zrobić zdjęcie a potem zamieścić na jakimś portalu społecznościowym?!

Nikogo nie oceniam, nie jest to moim zadaniem ale czasami po prostu już nachodzi mnie pewien rodzaj frustracji gdy widzę eleganckie panie w sandałkach zdążające do schroniska. No jak tak można?! Z drugiej strony krzywdę robi tylko sobie. Cóż zrobić na głupotę nie ma rady.

 Jest jeszcze jeden minus masowego przemierzania górskich szlaków: śmieci. Tacy  niedzielni wędrowcy, noszą w plecakach wszystko. A jak już dojdą i zjedzą posiłek mistrza pod postacią coca coli, chipsów, soczków i innych szmerów bajerów. Oczywiście takie opakowanie bez zawartości nagle staje się niemożliwie ciężkie i niezbędne jest opróżnienie plecaka gdzieś opodal ścieżki. Oczywiście niesienie tych śmieci do schroniska absolutnie nie wchodzi w grę.

Żałuję bardzo, że leśniczy tak nieskutecznie- jeśli w ogóle- łapią takich śmiecąch delikwentów.
Z tej prostej przyczyny nie lubię chodzić po górach podczas długich weekendów. Nie mogę patrzyć jak ludzie nie potrafią uszanować przyrody, która nie jest przecież ich własnością ale pełni tu raczej rolę gospodarza!

Wakacje z plecakiem

Zawsze podziwiałam ludzi, którzy świadomie i dobrowolnie decydują się na spędzenie czasu wakacji w sposób aktywny. To piękna inicjatywa, zwłaszcza jeśli idzie o aktywne wakacje z plecakiem, który waży od 25 kg a czasem i więcej. Z takim plecakiem na górskich szlakach bywa fantastycznie!

To trochę tak jak wakacje nad polskim morzem, niby wszystko super ale pogody nie przewidzisz. Może się okazać, że trafimy na idealną pogodę ale bywa i tak, że cały tydzień będzie padać i mamy przysłowiowy klops. Trekingi w górskich schroniskach nie schną jakbyśmy tego oczekiwali, rzeczy w plecaku w pewnym momencie też przemokną. Nic tylko zejść ze szlaku i wrócić do domu...

Tak właśnie postąpiła by większość ludzi, ale turyści górscy to mocni zawodnicy. Jak to mówią ruska stal nie do zdarcia. Czasem chodzi o to by pokonać siebie, pokazać innym, że dało się radę choć kłody pod nogi były dość solidne. Oczywiście jak to zwykłam już mówić wszystko z głową. Jeśli np. idziemy już trzecią dobę w deszczu, czujemy, ze nasz organizm jest na skraju wyczerpania to wiadomo, że trzeba sobie dać choć dzień w schronisku na regenerację. Bywa, że i takie chojrakowanie bywa bardzo zgubne. Historia zna mnóstwo takich przypadków. 

Miało być o wakacjach a wyszło jak zwykle, przepraszam. Oczywiście życzę wszystkim pięknej pogody, lekkiego wietrzyku, pięknych widoków ze szczytów gór i niech nas prowadzi dobry duch Klimka Bachledy i innych dobrych przewodników!

Kijki czy nie kijki? Oto jest pytanie!

Było już trochę o butach trekingowych, to czemu by choć przez chwilę nie pociągnąć tematu i nie powiedzieć czegoś o kijkach trekkingowych?

Sprawa tutaj często rozbija się o kwestie honorowe, no bo jak to z kijkami ale bez nart? albo zostaniemy posądzeni o to, że nie radzimy sobie o własnych siłach. Nie wiem co gorsze....

Z kijkami pierwszy raz na górskich szlakach spotkałam się jakieś sześć lat temu i szczerze, myślałam bardzo podobnie- oszołomy jednym słowem! Jakiś czas później, góra dwa lata, moja siostra miała dość poważne problemy z kolanami, które jak wiadomo przydają się w górach. Po długiej rehabilitacji też chciała wrócić na szlak by zdobywać kolejne górskie schroniska, gdy zapytała nieśmiało lekarza co on na to, powiedział, że oczywiście niewielkie trasy ale koniecznie z kijkami. Od tej pory w mojej rodzinie pojawiły się trzy pary takich kijków i czy to niewielkie wzniesienia, czy też słuszniejsze podejścia zabieramy je ze sobą wszędzie. Pierwszym powodem jest faktycznie troska o odciążenie stawów, kolejnym kwestie wygody. Każdy kto przemierzał kiedyś mokre, górskie polany wie jaką można sobie zafundować "przejażdżkę" na mokrej trawie przez chwilę nieuwagi. 

Jeśli chodzi o innych turystów, to ilość zapominanych przez nich w schroniskach kijków również może świadczyć o ich popularności ;] Jeśli oczywiście chodzi o moją opinię i doświadczenie, jestem na tak dla kijków trekingowych!

Schroniska na bogato!

Jest troszkę schronisk górskich, które choćby na swojej stronie internetowej pokazują się "na bogato". Nie ma w tym nic złego,wiadomo że nikt nie chce zatrzymywać się w schronisku, które wygląda gorzej niż rozlatująca się wiejska stodoła. Niemniej jednak jest pewna granica- przynajmniej jak dla mnie. 

Przemierzając górskie szlaki często wygląda się- skromnie mówiąc- mało elegancko. Zima, deszcz, błoto wszystko to sprawia, że wchodząc na lśniącą, marmurową posadzkę w schronisku górskim, odczuwamy pewien dyskomfort. Oczywiście mówię tu o odczuciu swoim jak i moich znajomych, nie oznacza to że pewnikiem każdy się tak czuje.

Ja pracując w schronisku górskim wiem jak wygląda to z tej drugiej strony. Jest weekend, turystów od groma, wydawanie posiłków, zmywanie talerzy, zamiatanie, wycieranie podłogi, bo oczywiście nikt nie chce jeść na jadalni zawalonej błotem. O wszystko trzeba zadbać i nie ma zmiłuj. Jak na schronisku są jeszcze właściciele, sprawa jest tym trudniejsza, bo dodatkowo oni ciągle stresują, że coś nie jest tak jak powinno. Istny dramat. Stety niestety nie da się tego uniknąć. Ale wiadomo, że na marmurowej posadzce sprawa jest o wiele trudniejsza niż np. na drewnianej podłodze. Może i wygląda to pałacowo, ale chyba nie tego oczekujemy idąc w góry. Czekam chwili aż na każdym górskim szlaku było wi-fi. Prędzej czy później to z pewnością nastąpi ale gdzie wtedy będę uciekać przed cywilizacją?

Wszystko jeszcze przed nami, gorsze i lepsze chwile, jedno jest pewne, góry jak stały tak jeszcze postoją a ja w ostateczności mogę wyłączać telefon. A ubłocone trekingi? No cóż taki chyba już ich urok, że mają mnie ratować przed przemoczonymi skarpetkami, bąblami na stopach, skręceniami kostki i innymi nieprzyjemnymi sprawami. Jeśli ceną za to ma być tylko ubłocona posadzka w schronisku to ja już się nasprzątałam i nie mam sobie nic do zarzucenia ;]

 

Zachód/ wschód słońca w górach

Pracując w schronisku górskim przez pół roku, w zimie i latem, zdarzyło mi się dosłownie kilka razy zobaczyć wschód lub zachód słońca, który mnie zachwycił. Co może być dowodem na to, że nie jest to zjawisko, mimo swojej powszechności- słońce wschodzi i zachodzi przecież codziennie- łatwe do zaobserwowania. 

Czynników przez, które tak się dzieje jest co najmniej kilka. Najważniejszy to, taki, że nigdzie pogoda nie jest tak zmienna jak w górach. Teoretycznie starzy górale potrafią przewidzieć, że nastąpi jakaś zmiana pogody ale nigdy nie przewidzą tego co do dnia. Jeśli nastawiamy się na wyprawę pt. wschód słońca na Babiej, zazwyczaj możemy faktycznie zobaczyć upragniony wschód, jednakowoż nie każda góra ma takie same warunki. Zdjęcie powyżej zostało zrobione podczas wycieczki szlakami górskimi w Ustroni. Mimo częstych powrotów w te strony tylko raz udało mi się zobaczyć tam upragniony wchód słońca.

To taka prosta sprawa, a tak cieszy. Gdyby schroniska górskie należały do mnie, albo chociaż jedno to z pewnością na stronie głównej schroniska byłoby zdjęcie właśnie takiego wschodu słońca owianego zimową mgłą- czysta poezja. Jako góralce z krwi i kości chyba nigdy nie znudzi mi się właśnie ten widok. zachód słońca nad morzem vs zachód słońca który jest zwieńczeniem pokonywania szlaków górskich nie może się równać.

Jeśli bym miała powiedzieć co Panu Bogu wyszło najlepiej to byłby to właśnie zachód słońca w górach. Mój najulubieńszy to oczywiście zachód słońca zimowym popołudniem na Babiej. Polecam każdemu kto ma dobre buty, czołówkę i nie straszny mu mróz i wiatr ;]